Tiyatro

Zabel ya da Düşlerin Aydınlığında Karanlıktan Korkmamak

“Yedi – sekiz yaşında ya var, ya yokum. Yine bir gece, kabus. Bir karabasan tepemde, uçurumun kenarındayım, düştüm düşeceğim; çığlıkla, terler içinde uyandım. Yayam duymuş sesimi; elinde bembeyaz, ipek bir havlu, ısıtmış bir de. Sırtımı ovarken, ‘Korkma Zabelcan’ dedi, ‘Korkma Ceberrut’lardan,…

Devamını Oku