Etiket

Filiz Akın

Tiyatro

Kalem Ortaklığımızın Beşinci Yılı

Bugün; 12 Temmuz 2017. Bir yıl dönümü. Kalem ortaklığımızın yıl dönümü. Şimdi son beş yılı hatırlıyorum da; röportajlar, iki kitap, izlediğimiz oyunlarla ilgili kırka yakın görüş yazısı, iki rotary konuşması, seyahatler, tüm o yaşanmışlıklar, hani nasıl derler, gözümün önünden bir…

Devamını Oku
Portreler

Nasıl Bir Sevdaysa Eskitememiş Yıllar

Geniş zamanlarda yaşadığını söylemişlerdi. Dün, yarın, bugün yoktu onun için. Varsa da belirsizdi. Pusluydu, kim bilir? Dudaklarında yarım kalmış bir tebessüm. Mavi yıldız çiçekleri… Uzatılan mikrofonda kenetlendi parmakları bir an. Dikkat ettim, eski gözleri yoktu. Işıklı ela gözleri donuk bakıyordu…

Devamını Oku
Portreler

Nükhet Duru… Şarkılar… Şarkılarımız…

Kirpiklerinde titreşiyordu. Yüzüne belli belirsiz bir gölge düşmüştü. Bir sessizlik oldu ansızın. Hiçbir şey sormadı, gözpınarlarında biriken damlaları göstermemek adına başını çevirip pencereden dışarı, karanlık, ıslak sokağa baktı. Hüzün ve erguvan rengi bir matemin içinde demleniyor gibiydi. Bizse derin sulara…

Devamını Oku
Portreler

Başrolde Filiz Akın

“En zoru budur işte; kendi gözlerine, kendi yüreğine, kendi geçmişine, kendi hayatına bakmak.Sahiden bakmak.Ne gördüğü değil, ne görmek istediği önemliydi.Ya alıp kendini gidecekti, ya da terk edecekti. Kararını verdi. Geriye ‘Aşkın Romans’ını bıraktı…”   “Aşkın Romansı” / Tülay Bilginer Bir benzeri…

Devamını Oku
Portreler

Ayşecik Küçük Prensesimiz….Her Zaman ve Daima

1956’da ilk filmi olan Papatya’da rol aldığında henüz iki yaşındaydı. Funda, Duvaklı Göl, Ömrüm Böyle Geçti, Ölümden de Acı geldi sonrasında.1958-59 sezonunda Memduh Ün’ün yönetiminde çekilen Ayşecik ile bir anda milyonların sevgilisi oluverdi Zeynep Değirmencioğlu. Türk sinemasında çocuk yıldızlar dönemi, özellikle de sonu ‘cik’ ile biten küçük…

Devamını Oku
Portreler

Alamaz Bin Sevgili Kalbimdeki Şu Yeri…

Karşımdaydı. Gözlerimdeydi. Sesim, soluğum kesildi birden. Bakışlarında hüzne çalan bir bulanıklık geziniyordu sanki. Düşler kadar güzeldi. Çok güzeldi. Seneler önce başlanıp devam edilmemiş bir öyküyü hatırlatıyordu bana. Artık her şey birbirine karışıyor, birbirine benziyor, birbiri içinde eriyip dağılıyordu. Büyülenmiş olmalıydım….

Devamını Oku
Kapat