“Günleri değil ,anları hatırlarız.”
Cesar Pavese

Öyle anlar vardır ki fotoğrafını çekmemiş olsaydık eğer asla yaşanmışlığına , gerçekliğine ikna olamayacağımız anlar. Tekrar dönüp baktığımızda bizi o kareye hapseden o andaki duygu durumuna girmemize neden olan fotoğraflar.

Fotağraflarımızı hangi gün çektiğimizi belki asla hatırlayamayacağız ancak o fotoğraftaki küçük bir detay bizim nefes alışverişimizi değiştirmeye yetebilecek güçte olacak daima.

“Bu fotoğraf benim kanıtım. Böyle bir öğleden sonra yaşanmıştı; hâlâ iyiydi her şey aramızda ve o bana sarılmıştı ve biz çok mutluyduk. Bu oldu gerçekten, o beni sevdi. Bakın, kendiniz görün.”

Duane Michals – 1974

Eleştirmenlerin “kamera kullanan bir ozan” olarak tanımladığı Duane Michals 20 yy. Amerikan fotoğrafının özgün yaratıcılarındandır.

Fotoğrafa dair hislerini, fotoğraf altı yazılarında kullanmış olduğu kendi el yazısıyla aktaran Duane Michals , yalın anlatımıyla birçok duygu durumunun bizlere ulaşmasını sağlamıştır .

“Bu fotoğraf benim kanıtım”da , birbirlerine sarılmış oldukları anda içinde bulunduğu mutluluğu ve sevgiyi aktarmaya çalışırken sanki arka duvardaki belli belirsiz gözüken çatlak, bu anın geçici olduğu kaygısını bizlere hissetirmekte.

Bu fotoğraf, fotoğraf çekmenin gerçekten bir anı dondurduğunun kanıtı gibi ancak “Hala iyiydi her şey aramızda” cümlesi bize geçmişte çekilmiş olan fotoğraftan, daha yakın zamanda gerçekleşmiş olan bir anın olduğunu gösteriyor.

Duane Michals oluşturduğu fotoğraf serilerine, eklediği metinlerle bize görselde sunulan anın çok ötesindeki duyguları ileterek görmüş olduğumuz görsellere daha sorgulayıcı bir bakışla bakmamıza neden olmakta .