Bazen tutkulu, bazen çaresiz, bazen de imkânsız.

Biraz geçmişe gittiğinizde Apollon ve Daphne’nin aşkına rastlarsınız. Daha doğrusu aşktan yana yüzü gülmeyen Yunanlı Tanrı Apollon’a. Çoğu insan kendini Apollon’un Daphne’ye olan aşkında bulabilir. Yani imkânsız olanda.

Apollon(Lat.Apollo), bulutları devşiren Zeus ile Titanlar’dan Koios’un kızı Leto’nun oğludur. Kardeşi Artemis ile birlikte Delos adasında dünyaya gelir. Daphne ise Teselya Irmağı Peneus’un kızıdır.

Apollon

Gördüğü an aşık olduğu Daphne’den ne yazık ki karşılık bulamaz Apollon ve aralarında durmak bilmez bir koşuşturma başlar. Çünkü Apollon böylesi bir reddedilişe tahammül edemez. Uzun bir kaçış başlar Daphne kaçar, Apollon kovalar. Ta ki, Daphne toprak ana Gaia’dan yardım isteyinceye kadar. Bu isteği karşısında oracıkta defne ağacına dönüşür. Ayakları toprağa kök salarken Apollon onu yakalar ve ağaca dönüşmüş gövdesini sarar. Kuşkusuz kalbi hala atmaktadır.

Defne ağacının Yunan mitolojisindeki yerine de değindikten sonra şimdi de sanattaki yerlerine bakmak gerekir.

Belvedere Apollonu

Apollon resim ve heykellerde her zaman güçlü ama zarif bir vücuda sahip, uzun boylu, dar kalçalı, sakalsız ve uzun saçlı olarak betimlenir. Bu idealleştirilmiş erkek güzelliğinin adeta bir temsilidir.

Müzik ile olan ilişkisinden dolayı bazı sahnelerde çalgısı ile tasvir edilir. Bu konuyla ilgili en meşhur öyküsü için Apollon ile Marsyas okunabilir.

Bernini, Apollon ve Daphne,1625

Apollon ile Daphne’den bahsedildiğinde göz önüne ilk sırada Bernini’ye ait olan heykel gelir. Az önce söz ettiğimiz koşuşturma ve o anki hareket heykelde adeta gerçekmiş gibi hissedilir. Ağaca dönüşme anı ve yüzlerdeki ifade de buna katkı sağlar. Apollon sayılan özellikleriyle birlikte verilerek tanrısal kimliğindedir.

Atribüleri arasında sayılan müzik aletleri ve altın oklarının yanına, aşkı defnenin yaprakları başına taç olarak yerleşir. Buna örnek olarak aşağıdaki resimlere bakabiliriz.

Ribera, Apollo ve Marsyas, 1637

Simon Vouet, Apollon ve Musalar, 1640

Nicolas Poussin, Apollon ve Daphne, 1625

John William Waterhouse, Apollon ve Daphne, 1908